Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II stopnia
im. Karola Lipińskiego w Lublinie





Krótka historia
naszej szkoły

    Sześćdziesiąta rocznica istnienia Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II stopnia im. Karola Lipińskiego w Lublinie to okazja do sięgnięcia wstecz i prześledzenia historii szkoły , losów jej absolwentów i nauczycieli. Rocznicowe obchody to również zaszczytna powinność kontynuacji poczynań naszych poprzedników, którzy trudzili się nad zgromadzeniem dokumentów i pamiątek świadczących o sukcesach uczniów i owocnym trudzie pedagogów. Jednym z nich był dyrektor Wiktor Gryta, który z okazji czterdziestolecia placówki uporządkował i przedstawił bogatą historię szkoły w okolicznościowym folderze. Dziś świętując sześćdziesiątą rocznicę istnienia Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej warto poszerzyć dzieje spisane przez zespoły redakcyjne folderów wydanych na 30, 40 i 50 lecia szkoły o najważniejsze wydarzenia z ostatnich dziesięciu lat , które kształtowały obecny obraz naszej szkoły.
    Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II Stopnia im. Karola Lipińskiego w Lublinie , powołana do życia przez Ministra Kultury i sztuki PKWN – Wincentego Rzymkowskiego w sierpniu 1944 roku - była pierwszą artystyczna szkołą w Polsce Ludowej. Wyrastała ona jednak z przedwojennej tradycji społecznikowskiej działalności oświatowej i kulturalnej, rozwijanej na Lubelszczyźnie przez różne stowarzyszenia. Już swoja pierwsza nazwą: Państwowy Instytut Muzyczny – wyraźnie nawiązywała do Instytutu Muzycznego, uczelni założonej przez Lubelskie Towarzystwo Muzyczne, placówki powołanej w roku 1898 i wielce zasłużonej dla rozwoju kultury muzycznej w naszym regionie. Po rocznej działalności PIM uległ podziałowi na trzy odrębne jednostki organizacyjne: Państwową Niższą Szkołę Muzyczną, Państwowa Szkołę Umuzykalniającą i Państwową Średnią Szkołę Muzyczną. Wspólną cecha tych placówek było to, że nauczano w nich tylko przedmiotów muzycznych, a zatem wykształcenie ogólne uczniowie musieli zdobywać w szkołach ogólnokształcących.
Przez dwanaście lat (1944 – 1956) szkoły gnieździły się wespół z Filharmonią Lubelską, Towarzystwami Śpiewaczymi “Echo” i “Lutnia” w części budynku Towarzystwa Muzycznego przy ulicy Kapucyńskiej 7.
W roku 1944 do stołecznego Lublina prowadziły wszystkie drogi. Przybywali tu ocaleni z pogromu okupacji wybitni ludzie nauki, literatury, muzyki. Po przełamaniu frontu na Wiśle w styczniu 1945 roku jedni szli dalej, inni zatrzymywali się tu na dłużej. Do tych ostatnich należał Tadeusz Szeligowski, który objąwszy w 1945 roku dyrekcję Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej chciał stworzyć w Lublinie liczący się ośrodek kultury muzycznej, o czym świadczyły jego starania o zorganizowanie tu wyższej uczelni muzycznej. W 1949 r. Po wyjeździe z Lublina Tadeusza Szeligowskiego, zakończył się pionierski okres życia szkoły muzycznej. Nowym dyrektorem Państwowej Średniej szkoły Muzycznej została Janina Łosakiewicz, zaś Państwową Niższą Szkoła Muzyczną nadal kierował Tadeusz Chyła. Niebawem szkoła dyr. Chyły wchłonęła istniejącą od 1945 r. Państwową Szkołę Umuzykalniającą i przybrała zmodyfikowana nazwę : Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia.
We wrześniu 1952 r. Zapoczątkowano w lubelskich szkołach muzycznych głębokie przemiany organizacyjno – programowe, prowadzące do stopniowego przekształcenia szkół muzycznych w szkoły muzyczno – ogólnokształcące. Dział dziecięcy szkoły I stopnia przekształcił się w siedmioletnią Państwową Podstawową Szkołę Muzyczną, a dział młodzieży stopniowo wygasał. W szkole II stopnia w roku 1952 powstała I klasa pięcioletniego Państwowego Liceum Muzycznego, a średnia szkoła ostatecznie wygasła w 1956 roku, kiedy to wydano ostatnie dyplomy muzyczne PPSM, by w następnym roku wydać już pierwsze świadectwa dojrzałości PLM. Przed T. Chyłą i J. Łosakiewiczową, a od roku 1953 przed nowym dyrektorem liceum – Mieczysławem Dawidowiczem oraz przed radami pedagogicznymi szkół stanęły bardzo trudne zadania. Trzeba było integrować zespoły pedagogiczne, w których pojawiła się spora grupa nauczycieli ogólnokształcących, organizować nowe formy działalności społeczno – wychowawczej dzieci i młodzieży oraz tworzyć inny model dydaktyczno – wychowawczy tych placówek. A przede wszystkim trzeba było umieścić klasy w salach, których brakowało.
W tym stanie rzeczy połączone szkoły przejął w 1956 r. Przybyły z Gdańska doświadczony pedagog – skrzypek Oskar Ruppel i kierował nimi do roku 1971. Największym osiągnięciem szkoły było stworzenie silnych klas instrumentów dętych i perkusyjnych oraz kontrabasu, które z początku nie istniały, bądź też funkcjonowały w szczątkowej postaci.
    W 1964 roku nastąpił nowy podział, a w dwa lata później ponowne połączenie szkół. Te decyzja wynikające z zewnętrznych układów personalnych, nie naruszyły – na szczęście – w jakiś wyraźny sposób, ustabilizowanego już przez dwa lata porządku. Integrację szkołom narzucał bowiem wspólny lokal i wspólna w dużej części kadra pedagogiczna. Kadrą tą kierował dyr. Oskar Ruppel, mając do pomocy w sprawach muzycznych Tamarę Bogdanowską. W okresie rozdziału szkół była ona dyrektorem PPSM, a jej zastępcą ds. pionu ogólnokształcącego – Wojciech Pankowski. Po ponownym połączeniu szkół w roku 1966 wicedyrektorem ds. muzycznych był Włodzimierz Dębski, a po jego przejściu do PSM II stopnia – Zdzisław Janczuk.
    Opiekę nad pionem ogólnokształcącym od roku 1956 pełnił historyk – Józef Spólnicki, który zastąpił na tym stanowisku Stefanię Wilkową, pierwszego w dziejach szkoły wicedyrektora do przedmiotów ogólnokształcących. Po śmierci wicedyrektora Spólnickiego, ukształtowała się w połączonych już szkołach stała obsada wicedyrektorów ds. ogólnokształcących w osobach Elżbiety Dynowskiej (pion podstawowy) i Wiktora Gryty (pion licealny).
W latach sześćdziesiątych także w pionie ogólnokształcącym ustabilizował się zespół pedagogów, którzy coraz lepiej rozumieli specyfikę szkoły artystycznej i coraz skuteczniej dostosowywali treści programowe oraz metody pracy do potrzeb dzieci i młodzieży, przeciążonej realizowaniem dwu pełnych programów szkolnych. Długoletnia stabilizacja organizacyjno – programowa szkoły oraz ukształtowanie się spoistego zespołu pedagogicznego, powoli i starannie wzmacnianego nowymi siłami przynosiły wymierne sukcesy. Wyrażały się one przede wszystkim w wysokim, 85 – procentowym wskaźniku przyjęć absolwentów na wyższe uczelnie. Szkoła coraz mocniej wrastała w środowisko, rozwijając współpracę z Filharmonią, poprzez występy chóru, orkiestry, zespołu żywego słowa, uczestnicząc we wszystkich znaczniejszych uroczystościach i imprezach miejskich. Józef Spólnicki i Ludwik Grabowski podjęli starania o zmianę sytuacji lokalowej. Główne batalie stoczył Władysław Markiewicz- szef inwestycji w wydziale kultury PWRN, któremu w największym stopniu szkoła zawdzięcza swoją nową siedzibę. 22 września 1965 roku wmurowano akt erekcyjny pod budowę kompleksu budynków dla szkół muzycznych. Budowę obiektu , w którym szkoła mieści się do dnia dzisiejszego, rozpoczęto w październiku 1970 roku. Ciężar odpowiedzialności za realizację zadania spadł na ówczesnych wicedyrektorów szkoły: Elżbietę Dynowską i Wiktora Grytę.
    Jesienią 1971 roku, dyrektor Ruppel , żegnany uroczystym koncertem w wykonaniu jego uczniów, odszedł na emeryturę. Zastąpił go Wiktor Gryta – dotychczasowy zastępcza dyrektora d/s ogólnokształcących pionu licealnego. Niebawem dotychczasowego wicedyrektora d/s muzycznych – Zdzisława Jańczuka – zastąpił Ryszard Łosakiewicz zaś zastępcą d/s ogólnokształcących pozostała nadal Elżbieta Dynowska. We wrześniu 1972 r. Szkoła została objęta eksperymentem organizacyjno – programowym otrzymując równocześnie nową nazwę: Państwowa Ogólnokształcąca Szkoła Muzyczna I i II stopnia. Dwunastoletni cykl nauczania dzielił się odtąd na dwa równe – sześcioletnie – stopnie.
    W 1974 roku ze stanowiska wicedyrektora zrezygnował Ryszard Łosakiewicz. Zastąpiła go wówczas Tamara Bogdanowska, która w 1975 r. została powołana na dyrektora naczelnego szkoły. Wicedyrektorem ds. muzycznych został Jan Walewski, a po jego rezygnacji w 1976 r. Franciszek Falger. Taki skład dyrekcji dotrwał do 31 sierpnia 1980 roku. Następnie przez dwa lata funkcję dyrektora naczelnego pełnił Zdzisław Janczuk, który powołał dwóch zastępców ds. muzycznych : Corellego Świecę i Jana Walewskiego. W omawianym okresie 19974-1982 stanowisko wicedyrektora pionu ogólnokształcącego niezmienni pełniła Elżbieta Dynowska. W drugiej połowie lat siedemdziesiątych szkoła miała już dwa pełne ciągi oddziałów w obydwu stopniach. W ten sposób owocowała szeroka akcja informatyczna w terenie oraz staranna rekrutacja rozpoczęta na początku lat siedemdziesiątych.
    W latach 1982-1991 dyrektorem naczelnym została Teresa Księska-Falger.Jej zastępcami ds. muzycznych byli: Jan Walewski i Krzysztof Serweta. W 1984 podczas obchodów jubileuszu 40 lecia szkole nadano imię Karola Lipińskiego. W tym czasie rozwinęła się działalność koncertowa szkoły nie tylko w kraju , ale także za granicą. Szkolne zespoły występowały w Belgii, Grecji, Szwajcarii, RFN, Włoszech i ZSRR.
    W latach 1991 – 2001 szkołą kierowała Elżbieta Rakowska. Wicedyrektorami ds. muzycznych Anna Bierut -Sęk i Jan Walewski, a później Krzysztof Serweta i Zbigniew Trochimiuk , a ds. ogólnokształcących Elżbieta Dynowska do 1992 , Beata Poniatowska, a następnie Anna Stanek.
    W tym czasie Ministerstwo Edukacji narodowej i Sportu wprowadziło reformę szkolnictwa, w myśl której szkoła musiała sprostać wymogom stawianym przez dynamicznie zmieniającą się rzeczywistość. Pomimo trudności finansowych uruchomiono pracownię komputerową. Szkoła nadal współpracowała z miastem i z placówkami w kraju i za granicą, umacniając opinię placówki wiodącej w regionie.
    W czasie kadencji dyrektor Księskiej-Falger i dyrektor Rakowskiej kilkakrotnie zmieniano strukturę i nazwę szkoły ale nie wpłynęło to negatywnie na poziom nauczania i osiągnięcia uczniów.
    Od września 2001 – najpierw jako pełniący obowiązki, później w efekcie wygranego konkursu w 2003 – funkcję dyrektora naczelnego pełni Zbigniew Trochimiuk. Jego zastępcami są: ds. muzycznych Elwira Śliwkiewicz-Cisak, ds. ogólnokształcących Anna Stanek (2001 - do 31 sierpnia 2004 roku) a obecnie Anna Kęsy-Ulińska.
    Dyrektor Trochimiuk swoje urzędowanie rozpoczął systematycznym remontem szkoły, renowacją starych i zakupem nowych instrumentów, komputeryzacja szkoły / pionu administracyjnego, biblioteki, pokoju nauczycielskiego i pracowni multimedialnej. Podjął tez inne inicjatywy i współpracę z wieloma instytucjami , zapewniając sobie opinię świetnego menedżera.

W “Krótkiej historii Szkoły” wykorzystano obszerne fragmenty “Zarysu dziejów Szkoły Muzycznej” autorstwa Wiktora Gryty zamieszczonego w biuletynie jubileuszowym z 1984 roku pt. “Z muzyka w świat”, Lublin 1984.



Karol Lipiński

nasz patron

    Skrzypek, kompozytor i dyrygent. Urodzony 30 października 1790 w Radzyniu (Podlasie), zmarł 16 grudnia 1861 w Urłowie koło Lwowa.
    Naukę gry na skrzypcach rozpoczął w wieku 5 lat pod kierunkiem ojca. W 1799 wraz z rodziną przeniósł się do Lwowa. Tu grał jako koncertmistrz w prowadzonej przez ojca orkiestrze pałacowej hr. Adama Starzeńskiego. Dodatkowo zainteresował się wiolonczelą i równie szybko jak na skrzypcach zdobył umiejętność gry na tym instrumencie. W 1809 objął stanowisko koncertmistrza, a w 1811 został kapelmistrzem orkiestry teatru operowego. W 1814 wyjechał do Wiednia, gdzie spotkał się z Ludwikiem Spohrem, niemieckim skrzypkiem i kompozytorem. Za jego namową Lipiński zdecydował się na karierę skrzypka-wirtuoza, zrezygnował z dotychczasowej pracy w lwowskim teatrze i poświęcił się wyłącznie doskonaleniu techniki skrzypcowej oraz przygotowaniu repertuaru.
    W 1817 Karol Lipiński wystąpił we Lwowie, a następnie wybrał się w podróż artystyczną przez Węgry i Chorwację do Włoch - koncertował w Wenecji, Mediolanie, Padwie, Weronie i Piacenzy. W Piacenzy w kwietniu 1818 dwukrotnie wystąpił wspólnie z Niccolò Paganinim. Podczas kilkuletniego tournée artystycznego koncertował we Lwowie, Kijowie, Krzemieńcu, Kamieńcu Podolskiego, Wilnie, Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, Lipsku, Berlinie, Moskwie i Petersburgu, wszędzie zdobywając wielki aplauz. Na przełomie 1827-28 wystąpił z koncertami w Warszawie, po których otrzymał nominację na pierwszego skrzypka Dworu Królestwa Polskiego, a w 1831 Dworu Carskiego. W Warszawie ponownie koncertował w maju 1829 podczas uroczystości koronacji cara Mikołaja I - wówczas to znów zagrał z Paganinim.
    W 1830 Lipiński na 3 lata zawiesił działalność koncertową i poświęcił się dalszemu doskonaleniu gry. W następnych latach wznowił tournée artystyczne po całej Europie, grał w Lipsku, Frankfurcie nad Menem, Paryżu (gdzie w urządzeniu koncertu pomógł mu Fryderyk Chopin), Londynie Manchesterze, Wrocławiu. Po występach w Wiedniu, jako dowód uznania dla mistrzowskiej gry, otrzymał tytuł honorowego obywatela tego miasta.
    W 1839 osiadł na stałe w Dreźnie, gdzie przez 20 lat pełnił funkcję koncertmistrza orkiestry króla saskiego Fryderyka Augusta. Uczestniczył także w wielu koncertach symfonicznych i kameralnych (m.in. grał z Ferencem Lisztem), podróżował do Lwowa, Kijowa i Warszawy oraz zajmował się pracą pedagogiczną (w 1845 opiekował się 14-letnim Józsefem Joachimem, zaś w 1848 13-letnim Henrykiem Wieniawskim). Od 1846 z powodu choroby reumatycznej zaczął ograniczać stopniowo działalność koncertową. W 1854, za wybitne zasługi dla dwory królewskiego, został odznaczony Rycerskim Orderem księcia Alberta.
    Po przejściu na emeryturę w 1861 przeniósł się do swojego majątku Urłów koło Lwowa, gdzie zorganizował szkołę muzyczną dla uzdolnionych dzieci chłopskich. Zmarł w Urłowie na astmę 16 grudnia 1861r.

Ważniejsze kompozycje: 
  • DWA POLONEZY op. 1 na skrzypce i orkiestrę
  • SICILIANO VARIÉ op. 2 na kwartet smyczkowy
  • SYMFONIA ES-DUR op. 2 nr 1 (przed 1810)
  • SYMFONIA C-DUR op. 2 nr 2 (przed 1810)
  • SYMFONIA B-DUR op. 2 nr 3 (przed 1810)
  • SONET na orkiestrę (przed 1810)
  • FAVORITE-MAZURKA na orkiestrę (przed 1810)
  • SZLACHTA CZYNSZOWA CZYLI KŁÓTNIA O WIATR, opera (1810-14)
  • DWA KAPRYSY op. 3 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • WARIACJE G-DUR op. 4 na kwartet smyczkowy
  • WARIACJE G-MOLL op. 5 na skrzypce i orkiestrę
  • TRZY POLONEZY op. 5 na fortepian
  • POLONEZ KONCERTOWY op. 6 na skrzypce i orkiestrę
  • RONDO ALLA POLACCA E-DUR op. 7 na skrzypce i orkiestrę (przed 1817)
  • TRIO NA DWOJE SKRZYPIEC I WIOLONCZELĘ op. 8 (1821)
  • TRZY POLONEZY op. 9 na skrzypce i kwartet smyczkowy
  • TRZY KAPRYSY op. 10 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • WARIACJE NA TEMAT Z OPERY "KOPCIUSZEK" ROSSINIEGO op. 11 na skrzypce i orkiestrę
  • TRIO NA DWOJE SKRZYPIEC I WIOLONCZELĘ A-DUR op. 12
  • RONDA ALLA POLACCA op. 13 na skrzypce i orkiestrę
  • KONCERT NA SKRZYPCE I ORKIESTRĘ FIS-MOLL op. 14 (1822)
  • WARIACJE NA TEMAT Z OPERY "PIRAT" BELLINIEGO op. 15 na skrzypce i orkiestrę (ok. 1820-24)
  • DUET NA TEMAT Z OPERY "IL CROCIATI DI EGITTO" MEYERBEERA op. 16 na skrzypce i orkiestrę (ok. 1820-24)
  • RONDO ALLA POLACCA NA TEMAT PIEŚNI POLSKICH op. 17 na skrzypce i orkiestrę (ok. 1820-24)
  • RONDEAU DE CONCERT op. 18 na skrzypce i orkiestrę (ok. 1820-24)
  • WARIACJE NA TEMAT KAWATINY Z OPERY "CYRULIK SEWILSKI" ROSSINIEGO na skrzypce i orkiestrę (ok. 1820-24)
  • SOUVENIR DE LA MER BALTIQUE, DIVERTISSEMENTS op. 19 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • KONCERT NA SKRZYPCE I ORKIESTRĘ D-DUR "WOJSKOWY" op. 21 (ok. 1826)
  • VARIATIONS DE BRAVOURE SUR UNE ROMANCE MILITAIRE op. 22 na skrzypce i orkiestrę
  • FANTAISIE ET VARIATIONS OP. 23 NA MOTYWACH Z OPERY "LUNATYCZKA" BELLINIEGO na skrzypce i orkiestrę (ok. 1824)
  • RODACY WE WSZECHNICY WROCŁAWSKIEJ na 4 głosy (1826)
  • KONCERT NA SKRZYPCE I ORKIESTRĘ E-MOLL op. 24 (1830-33)
  • ADAGIO ELEGICO op. 25 na skrzypce i orkiestrę
  • FANTAZJA I WARIACJE NA MOTYWACH Z OPERY "HUGENOCI" MEYERBEERA op. 26 na skrzypce i orkiestrę
  • TRZY KAPRYSY op. 27 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • WIELKA FANTAZJA NA MOTYWACH Z OPERY "PURYTANIE" BELLINIEGO op. 28 na skrzypce i orkiestrę
  • POLONOISE GUERRIÈRE op. 29 na orkiestrę (1837)
  • TRZY KAPRYSY op. 29 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • FANTAZJA NA TEMAT Z OPERY "ERNANI" VERDIEGO op. 30 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo (ok. 1845)
  • FANTAZJA NA TEMAT ARII NEAPOLITAŃSKICH op. 31 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo
  • KONCERT NA SKRZYPCE I ORKIESTRĘ A-DUR op. 32 (1844)
  • FANTAZJA NA MOTYWACH Z OPERY "KRAKOWIACY I GÓRALE" STEFANIEGO op. 33 na skrzypce i orkiestrę (przed 1826)
  • IMPROMPTUS op. 34 na skrzypce i fortepian lub skrzypce solo (ok. 1842)


według:
Małgorzata Kosińska
Polskie Centrum Informacji Muzycznej

Związek Kompozytorów Polskich



Dyrektorzy szkoły


1945-1949 Tadeusz Szeligowski

1949-1953 Janina Łosakiewicz

1953-1956 Mieczysław Dawidowicz

1956-1971 Oskar Rupel

1971-1975 Wiktor Gryta

1975-1979 Tamara Bogdanowska

1979-1982 Zdzisław Jańczuk

1982-1991 Teresa Księska-Falger

1991-2001 Elżbieta Rakowska


2001-2013 Zbigniew Trochimiuk

od 2013 Elwira Śliwkiewicz-Cisak







© 2013 http://osmuzlublin.pl/